هدایت در کتاب‌مقدس و تفکر مسیحی به معنای راهنمایی دیکته‌ای نیست. اگر چه خداوند در شرایط خاص بنا به ارادۀ خود با برخی افراد صریحاً سخن می‌گوید (از طریق نبوت، شنیدن صدا، خواب و رویا) اما این روش را نمی‌توان به تمامی شرایط تعمیم داد. خدا از هر آنچه به ما عطا کرده (فکر، احساس، اراده، اطلاعات موجود ... و هر آنچه در اختیار بشر است) برای هدایت کردن‌مان توسط روح‌القدس استفاده می‌کند. یقین و مسلم این است که روح خدا ما را به راه‌های نیکو، پاک و خداپسندانه هدایت می‌کند. اما مکانیزم این هدایت مثل فرمول ریاضی نیست که بگوییم این عدد را ضربدر آن عدد کن و نتیجه چنین می‌شود. فرد مسیحی که از طبیعت الهی برخوردار شده در مشارکت و مصاحبت با خدا و مطالعۀ کلام او و تمامی منابع موجود، از روح‌القدس فیض و حکمت می‌یابد و در اندیشه و تفکر خود شبیه مسیح می‌شود. خدا ما را مثل بچه‌هایی آفریده که پس از زمین خوردن‌های بسیار، روزی روی پای خود می‌ایستند و راه می‌روند. ما مسیحیان نیز مثل سایر انسان‌ها با سعی و خطا و آزمودن شیوه‌های مختلف و طبعاً با دعا و طلبیدن یاری و حکمت از خدا مسیر زندگی‌مان را می‌یابیم. ما نیز اغلب با شرایط غیرقابل پیش‌بینی روبه‌رو می‌شویم ... اما مهم این است که خدا در تمامی این شرایط همراه ما است و ما را با روح خود امداد می‌کند. پس فکر و اراده و احساس و تمامی آنچه خدا در اختیار ما قرار داده در جهت درک هدایت الهی حائز اهمیت‌اند و در این مسیر به‌کار می‌آیند و مهم‌ترین ابزار کلام خداست.

بعضاً برخی افراد ادعا می‌کنند از خدا چیزی شنیده‌اند تا موضوع مورد نظر خود را ثابت و یا تأیید کنند و یا حتی تأیید دیگران را برای ادعای خود به‌دست آورند، که البته روشی ناصحیح و غیراخلاقی و غیرروحانی است. این‌که فردی می‌گوید "خدا به من این‌طور گفت ..." مسئله‌ای است فردی که شخص باید در گفتن آن جوانب احتیاط را رعایت کند. زیرا در صورت عدم درک صحیح مفهوم هدایت در کلام خدا و تفکر مسیحی، و نیز دخیل کردن درک و برداشت شخصی، می‌تواند باعث بروز مشکلات عدیده‌ای شود. و اگر در خصوص جمع باشد که باید با کلیسا و مشاورین در میان گذاشته شود تا صحت آن ‌را با سنگ تجربه و ایمان و دعا و مطالعه محک بزنند و بیابند. امیدوارم که در دوستی و مصاحبت با خدا بیشتر رشد کنیم و بصیرتی که ثمرۀ این شناخت و همنشینی است بر درک و شناخت‌مان از ارادۀ خدا پرتو بیافکند.

عیسی مسیح کیست؟ آنانی که به وجود خدا شک دارند بیشتر از افرادی هستند که وجود و ماهیت عیسی مسیح را زیر سؤال می نهند.  این یک حقیقت پذیرفته شدۀ عمومی است که عیسی مسیح مردی بود که 2000 سال پیش در سرزمین اسرائیل زندگی می کرد.  بحث واقعی زمانی آغاز می شود که صحبت از هویت مسیح به پیش آید.  تقریباً در همۀ مذاهب اصلی دنیا عیسی مسیح به عنوان یک نبی، یک معلم خوب، و یا یک شخص با خصائل خداگونه مُعرّفی شده است.  مشکل اینجاست که کتابمقدس تعلیم می دهد که عیسی مسیح شخصیتی والاتر از همۀ اینها می باشد.

سی. اس. لوئیس، نویسندۀ برجستۀ مسیحی، در کتاب خود به نام "مسیحیت مطلق" می نویسد: "تلاش من آن است که به مردم یاد دهم از بکارگیری الفاظ و عبارات احمقانه در مورد عیسی مسیح اجتناب کنند.  هرگز نباید بگوئیم "من حاضرم عیسی مسیح را به عنوان یک معلم اخلاق برجسته بپذیرم ولی ادعایش را مبنی بر اینکه او خداست ردّ می کنم." اگر عیسی مسیح چیزی بیش از یک انسان صِرف نبود؛ و در عین حال، چنین تعلیم والائی از زبانش جاری شد، از نقطه نظر اخلاقی لیاقت نمی داشت حتی یک معلم خوب خوانده شود.  تحت این شرایط او یا می بایستی یک دیوانۀ جنونی باشد و یا شیطان مُجسّم.  شما باید تصمیم خود را بگیرید.  این انسان حقیقی یا باید پسر خدا باشد (چنانکه هست) و یا اینکه آدمی دیوانه (و شاید بدتر).  شما می توانید به پیغام او بی توجه باشید، بر صورت او آب دهان انداخته، او را بخاطر پلید بودنش به قتل رسانید.  و یا اینکه به پایهای او افتاده، اقرار کنید که او خدا و خداوند شماست.  پس بیائید این ادعای احمقانه را که مسیح فقط یک انسان ساده بوده است کنار بگذاریم و درک کنیم که تعلیم کتابمقدس در مورد شخصیت و ماهیت عیسی مسیح این است که او خداست و نه چیزی کمتر."

بنابراین، عیسی مسیح چه ادعائی در مورد خود داشت؟  تعلیم کتابمقدس در بارۀ شخصیت او چیست؟  ابتدا بهتر است به کلمات خود عیسی مسیح در انجیل یوحنا 30:10 توجه کنیم: "من و پدر یک هستیم." در اولین نگاه بنظر نمی رسد که در این آیه عیسی مسیح ادعا کرده باشد که او خداست.  ولی عکس العمل یهودیان نسبت به کلام او ثابت می کند که او چنین ادعائی نموده بود.  "یهودیان در جواب گفتند، "بسبب عمل نیک تو را سنگسار نمی کنیم بلکه بسبب کفر زیرا تو انسان هستی و خود را خدا می خوانی." (یوحنا 33:10) یهودیان به خوبی فهمیده بودند که وقتی عیسی مسیح مدعی شد که او و پدر یک هستند، او در واقع ادعای الوهیت می کرد.  جالب است که در آیات بعدی هیچگاه عیسی مسیح به آنان نگفت "من خدا نیستم!"  پس برداشت یهودیان اشتباه نبوده است.  با گفتن "من و پدر یک هستیم" عیسی مسیح ادعا کرد که خداست.  این ادعا در یوحنا 58:8 نیز دیده می شود: "عیسی بدیشان گفت: "آمین آمین بشما می گویم که پیش از آنکه ابراهیم پیدا شود من هستم."  و یهودیان مجدداً قصد سنگسار کردن او کردند. (یوحنا 59:8)  "من هستم،" عبارتی که عیسی مسیح در مورد خود بکار گرفت، یکی از نام های خدا در عهد عتیق است (خروج 14:3).  تنها دلیل یهودیان برای سنگسار کردن عیسی این بود که آنان او را بخاطر ادعای الوهیت کافر می شمردند.

بر طبق بحث منطقی سی. اس. لوئیس ما نمی توانیم به عیسی مسیح فقط به عنوان یک معلم خوب ایمان داشته باشیم.  عیسی مسیح بطور واضح و غیر قابل انکار ادعا کرد که خداست.  اگر او خدا نباشد، پس یک دروغگوست؛ و واضح است که یک انسان دروغگو نمی تواند یک نبی، یک معلم خوب، و یا شخصی با خصائل خداگونه باشد.  به منظور رد نمودن الوهیت عیسی مسیح، بسیاری ازدانشمندان معاصرتلاش کرده اند ثابت کنند که ادعاهای ثبت شدۀ عیسی مسیح در اناجیل کلام واقعی او نمی باشند.  آیا استحقاق آن را داریم که مطالب مرقوم در کتابمقدس را زیر سؤال نهیم؟! آیا می توانیم قسمتی از کلام را بپذیریم و قسمتی دیگر را نقض کنیم؟! حاشا.  و چگونه ممکن است یک محقق 2000 سال پس از مسیح بدنیا آید و مدعی باشد کلام و ماهیت عیسی مسیح را بهتر و عمیق تر از کسانی می شناسد که با او زیستند، او را خدمت نمودند، و تحت تعلیم او قرار گرفتند؟!!  (یوحنا 26:14)

(( برای گوسفندان من در هستم .دیگران که پیش از من آمدند ،

همه دزد و راهزن بودند.به همین جهت گوسفندان واقعی به

سخنان ایشان گوش ندادند.بلی من در هستم .کسانی که

از این در وارد می شوند ،نجات پیدا می کنند و در داخل و

بیرون می گردند و چراگاه سبز و خرم می یابند.

کار دزد اینست که بدزدد ،بکشد و نابود کند ، اما من آمده ام

تا به شما حیات واقعی را به فراوانی عطا نمایم.))

یوحنا ۱۰/ ۷ تا ۱۰

برای کسی که عاشقه پروازه...

درست مانند عقابی که جوجه هايش را به پرواز در می آورد وبالهای خودش را می گشايد تا آنها را بگيرد و با خود ببرد

لانه عقاب در بلندترين نقطه است در اوج است عقاب مادر با تمام ابهت و بزرگی اش با اون عظمت و شکوه

و نيرومندی اش لانه ای گرم و نرم .آشيانه ای که در شان جوجه عقابها باشد آماده

کرده است.

جوجه عقابها سر از تخم در می آورند.چه جای گرم  و نرمی در بلندترين نقطه و چه

مادر مهربان و مقتدری  که هر روز با غذای کافی سر ميرسد و جوجه ها را  که

سرهای

کوچکشان به آسمان است و منتظر روزی امروز را سير ميکند.با مهربانی پرهای

لطيفشان را نوازش ميکند .محبت و عشق را در چشمان عقاب مادر می بينند و راضی

و خوشحال و با خيال راحت چشمهای کوچکشان را ميبندند.خيالشان راحت راحت .

با اين مادر و در اين جايگاه بلند موردی برای ترس و نگرانی نيست.

روزها ميگذرند.

روز اول ....روز دوم ....روز سوم............تا روز هيجدهم.

ناگهان در اين روز اتفاق عجيب و وحشتناکی می افتد.مادر مهربان امروز حال و هوای

 عجيبی داره غير از محبت حالت ديگه ای هم تو چشماشه.

ناگهان آشيانه گرم و نرم و دلنشين بچه هارو بهم ميريزه و درب و داغون ميکنه.

جوجه ها که حالا کمی هم بزرگشدن و پر و بالی هم بهم زدن با وحشت و تعجب

به کارهای مادر خيره شدن و دم نميزنن.

عقاب مادر يکی يکی جوجه هارو روی پشت و بالهای وسيع و نيرومندش ميذاره و اوج

ميگيره.تجربه ای جديد و چقدر لذت بخش  و يک کم هم ترسناک.دنيا زير بالهای

قدرتمند مادر .ابرهای سفيد و زيبا در اشکال مختلف.نور گرم خورشيد تن جوجه عقابها

رو نوازش ميده چه کيفی داره .

ناگهان عقاب مادر با يک حرکت سريع جوجه ها رو به پايين پرت ميکنه.........

چرا مادر؟چی شد؟مادررررررررررررررررررررر

جوجه ها بطور غريضی و با تمات قدرت شروع ميکنن به بال بال زدن ولی بيفايده است

و بعد از مدتی کوتاه خسته ميشن و مثل يک تکه جسم بيجان و با سرعت گلوله

شروع ميکنن به سقوط به سمت پستی به سوی زمین....

ديگه کار تمومه و جوجه ها تو قلب کوچيکشون يه سوال دارن. آخه چرا؟چرا مادر؟

ناگهان عقاب مادر بالهای قوی و وسيعشو باز ميکنه و با سرعت شيرجه ميره و با

مهارت به زير جوجه ها ميره و نميذاره سقوط کنن و اونارو دوباره رو پشتش ميگيره

و بالا مياره و بعد که خستگی جوجه ها در رفت دوباره ولشون ميکنه و جوجه ها

دوباره مشغول بال زدن ...

آنقدر اين داستان ادامه داره تا جوجه ها پرواز رو ياد بگيرن .

و چه لذتی داره اولين تجربه پرواز و نگاه حق شناس جوجه ها به عقاب مادر.

حالا ديگه اونا هستن و آسمان وسيع و بيکران...........................

تکیه به شونه هام نکن من از تو افتاده ترم ، ما که بهم نمیرسیم بسه دیگه بذار برم ، کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم ، حیف تو نیست کنج قفس چادر غم سرت کنم ، من نه قلندر شبم نه قهرمان قصه ها ، نه برده حلقه بگوش نه ناجی فرشته ها ، من عاشقم همینو بس غصه نداره بی کسیم ، قشنگی قسمت ماست که ما بهم نمیرسیم